انگل دمودکس مایت چرا و در کجای بدن وجود دارد؟

انگل دمودکس مایت چرا و در کجای بدن وجود دارد؟

دمودکس فولیکولارم یکی از دو نوع انگل‌های دمودکس است. سایر انواع این انگل جزو دسته دمودکس برویس (brevis) هستند. این انگل رایج‌ترین نوع انگل‌های دمودکس است. انگل فولیکولارم داخل غدد چربی (غدد سباسه) بر روی پوست زندگی می‌کند و از سلول‌های مرده پوست تغذیه می‌کند. برخلاف انگل برویس، این نوع انگل بیشتر بر روی پوست صورت یافت می‌شود و محل شیوع آن بیشتر اطراف چشم است و بر روی پلک‌ها و مژه‌ها تأثیر نامطلوب می‌گذارد. اگرچه ممکن است تصور داشتن وجود انگل‌ دمودکس مایت روی پوست ناخوشایند به نظر رسد، اما در حقیقت وجود داشتن مقادیری از آن‌ها بر روی پوست عادی و معمولی است.

انگل دمودکس فولیکولاروم چیست؟

دمودکس مایت تنها در صورت تشدید ناراحتی‌هایی مانند بیماری پوستی روزاسه (rosacea) که در پوست وجود دارد، مشکل ساز خواهد شد. شواهد روز افزون نیز نشان می‌دهد که مقادیر زیاد این انگل می‌تواند سبب مشکلات پوستی شود.

جینزویل، فلوریدا (نام شهری در فلوریدا  است که آمار افرادی که در آنجا زندگی می‌کنند و دارای انگل دمودکس هستند، زیاد است). این را به این منظور بیان کردیم که بدانید شما تنها فردی نیستید که انگل فولیکولارم بر روی پوستتان دارید، بلکه اکثر مردم به اندازه‌ی هزاران و یا احتمالا میلیون‌ها، دارای این شیءهای کوچکی که انگل نامیده می‌شوند، هستند و این انگل‌ها برروی پوست و موهایشان زندگی می‌کنند.

امروزه یکی از محققان دانشگاه فلوریدا اظهار کرده است که این انگل‌های میکروسکوپی ممکن است با نازک شدن مو، آکنه و سایر ناراحتی‌های پوستی مرتبط باشند. بیشتر مردم این اشکال کوچکی را که در پوست و یا موهایشان زندگی می‌کنند را دوست ندارند و حتی فکر کردن به این موضوع نیز حالشان را بد می‌کند.

جری بالتر، استاد علم حشره شناسی به همراه آموزشگاه غذایی و علوم کشاورزی دانشگاه فلوریدا بیان می‌کند، برای برخی افراد همین کافی‌است که وجود این انگل‌ها احساس ناخوشایندی به آن‌ها بدهد و بدانند که با حمام کردن و شستن هم از بین نخواهند رفت، تا مراجعه به پزشک را ضروری بدانند.

علائم و نشانه‌های انگل دمودکس مایت چیست؟

 با هجوم مقادیر زیادی از انگل دمودکس ممکن است شما متوجه زبری و خشکی ناگهانی پوست خود شوید. دیگر علائم این انگل می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

۱. خارش و یا پوسته شدن صورت

۲. قرمزی پوست

۳. افزایش حساسیت پوستی

 ۴. احساس سوزش

 ۵. زبر شدن پوست مانند کاغذ سنباده

 ۶. اگزما

بسیاری از مردم از وجود این انگل ها در پوست خود بی‌خبرند و فقط تعداد اندکی از آن‌ها دارای علائم و این نشانه‌ها هستند.

بیشتر بخوانید: خواص بابونه و مزایای شگفت انگیز چای و روغن آن

دلایل بروز انگل دمودکس مایت چیست؟

اگرچه انگل‌ها می‌توانند از طریق تماس پوستی با فرد دیگری که دارای این انگل‌ها بر روی پوست خود هستند انتقال یابند. اما دمودکس برخلاف سایر انواع انگل‌های پوستی میزان سلول‌های پوستی در غدد چربی (فولیکول مو) را افزایش می‌دهد و در مقادیر زیاد این موضوع منجر به پوسته پوسته شدن صورت می‌شود.

فولیکولاروم در حال حاضر به عنوان علت احتمالی بیماری روزاسه پوستی مورد بررسی قرار می‌گیرد.

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد اگر شما بیماری روزاسه دارید این انگل‌ها سبب گُرگرفتگی و داغ شدن پوست شما می‌شوند، در حقیقت طبق تخمین بنیاد ملی روزاسه، میزان این انگل‌ها در بیماران مبتلا به روزاسه ۱۸ برابر بیمارانی است که فاقد روزاسه هستند.

انگل پوستی

چه افرادی در معرض ابتلا به انگل دمودکس مایت قرار می‌گیرند؟

شما اگر دچار موارد ذیل باشید بیشتر در معرض خطر و ریسک ابتلا به این انگل‌ها هستید:

 ۱. ضعف سیستم ایمنی بدن

۲. آماس پوستی (نوعی التهاب پوستی)

۳. عفونت‌های پوستی

۴. آکنه، به ویژه نوع التهابی آن

۵. ویروس HIV

 ۶. روزاسه، اگرچه شواهد روز افزون بسیاری نشان می‌دهند که انگل‌های دمودکس می‌توانند سبب بروز این بیماری شوند.

دمودکس مایت چیست

 چگونگی تشخیص انگل دمودکس فولیکولاروم

 از آنجا که این انگل با چشم غیر مسلح قابل مشاهده نیست، برای تشخیص قطعی آن باید به پزشک متخصص مراجعه کنید.

برای تشخیص این انگل‌ها دکتر شما ، نمونه کوچکی از بافت فولیکولی و چربی پوستتان را برمی‌دارد . نمونه بافت صورت می‌تواند زیر میکروسکوپ وجود این انگل‌ها را روی پوست شما تشخیص دهد.

عوارض انگل دمودکس مایت

افرادی که مقادیر زیادی از این انگل‌ها را روی پوست خود دارند به عنوان دمیودیکوزیس شناخته می‌شوند علائم دمیودیکوزیس عبارتند از:

۱. خشکی و پوسته بودن اطراف فولیکول‌های مو

۲. سرخ و قرمز بودن پوست

۳. حساسیت پوستی

۴. خارش پوست

دکتر شما می‌تواند کرمی تجویز کند که از شر این انگل‌های مزاحم خلاص شوید ولی فولیکولاروم همچنین می‌تواند موجب ایجاد عوارضی برای پوست‌هایی که زمینه قبلی دارند، شود، همچنین ممکن است سبب وخیم شدن شیوع آکنه، روزاسه از نوع التهابی و لکه‌های آماس شود. کنترل انگل‌های پوستی می‌تواند به جلوگیری از بروز این نوع التهاب‌های پوستی کمک کند.

درمان دمودکس مایت

برخی از درمان‌های خانگی می‌تواند به شما برای خلاص شدن از شر این انگل‌ها کمک کند و همچنین از انتشار آن‌ها جلوگیری کند.

به آرامی مژه‌های خود را به محلول ۵۰ درصد روغن درخت چای آغشته کنید.

سپس از روغن درخت چای برای از بین بردن تخم انگل بهره ببرید. روغن درخت چای برای خلاصی شما از شر انگل و تخم انگل بسیار مناسب و موثر است.

اکثر اوقات نیاز نیست اقدامی برای از بین بردن انگل‌های پوستی انجام دهید فقط در مواردی که علائمی از خود نشان دادند اقدام به درمان کنید.

بیشتر بخوانید: ۲۰ کرم پودر برتر از بهترین برندهای آرایشی دنیا

 درمان‌های پزشکی برای انگل دمودکس مایت

درمان‌های پزشکی زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرند که تعداد زیادی انگل روی پوست شما وجود داشته باشد برای درمان انگل دمودکس مایت بر روی مژه‌ها، نوعی پماد دارویی استفاده می‌شود این پماد کمک می‌کند تا انگل‌ها به دام انداخته شوند و از تخم گذاری آن‌ها در سایر غدد چربی (فولیکول‌های) مو جلوگیری شود.

کرم‌های صورت ژل‌ها و شستشوی صورت با استفاده از مواد فعال زیر ممکن است به از بین بردن این انگل‌ها کمک کنند.

۱.بنزیل بنزوات

۲.اسید سالیسیلیک

۳.سولفید سلنیوم

۴.گوگرد

درخت چای

همچنین ممکن است پزشک موارد زیر را برایتان تجویز کند:

۱.کروتامیتون ((Eurax)crotamiton)

۲ ivermectin (Stromectol) ایورمکتین

۳. metronidazole (Flagyl). مترونیدازول

 ۴.پرمترین permethrin (Nix, Elimite)

توصیه‌های لازم برای انگل دمودکس فولیکولاروم چیست؟

توصیه برای دمودکسی مایت به عوامل زیر بستگی دارد:

افرادی که دارای بیماری‌های التهابی نظیر روزاسه و آکنه هستند ممکن است دچار انگل دمودکس مایت شوند که علائم آن‌ها را تشدید کند. عفونت‌های مداوم پوستی نیز می‌تواند احتمال بازگشت انگل‌ها را افزایش دهد در بیشتر مواقع علائمی از خود نشان می‌دهند انگل‌ها به مدت چند هفته زندگی می‌کنند و بدون آنکه بفهمیم تجزیه می‌شوند و از بین می‌روند. در مقادیر اندک انگل دمودکس مایت ممکن است مزایایی به همراه داشته باشد زیرا که می‌تواند سلول‌های مرده اضافی پوست را از بین ببرد.

صابون انگل
صابون درخت چای

مقایسه انگل دمودکس فولیکولاروم با انگل دمودکس برویس

انگل دمودکسی برویس نوعی انگل میکروسکوپی است که در فولیکول های مو زندگی می‌کند. انگل دمودکس فولیکولاروم همچنین در فولیکول‌های مو ساکن است و بر خلاف دمودکسی برویس، انگل فولیکولاروم بیشتر در اطراف پلک‌های چشم، مژه‌ها و روی پوست مشاهده می‌شود و از سلول‌های پوست تغذیه می‌کند. در صورتی که انگل برویس از سلول‌هایی به نام سبوم در سلول‌های غده چربی تغذیه می‌کند دمودکس فولیکولاروم با سایر انگل‌های دیگر متفاوت است زیرا می‌تواند تعداد سلول‌های پوستی در غدد فولیکول‌های مو را افزایش دهد و این عمل باعث پوسته پوسته شدن بافت صورت فرد می‌شود.

به طور میانگین دمودکس فولیکولاروم ۰/۳ تا ۰/۴ میلی‌متر طول دارد، در حالی که دمو کسی برویس نصف آن و بین ۰/۲ تا ۰/۱۵ میلیمتر است.

زنگ خطر

 هر کسی ممکن است انگل برویس را داشته باشد با این وجود برخی از عوامل هستند که احتمال و شدت شیوع انگل دمودکس فولیکولاروم را افزایش می‌دهند.

 افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند مانند HIV  و یا سرطان و همچنین افرادی که دارای استعداد ژنتیکی هستند ممکن است در معرض سطوح قوی‌تری از این انگل قرار بگیرند که موجب التهاب‌های شدید پوستی می‌شود.

 در افراد مسن نیز احتمال داشتن انگل دمودکس فولیکولاروم بیشتر است و عوارضی مانند دمیودیکوزیس را تجربه می کنند.

 دمودکسی برویس  بیشتر در افراد ۲۰ تا ۳۰ سال دیده می‌شود زیرا سطح سلول‌های سبوم در آن دوره در بالاترین حد خود قرار دارند، این انگل‌ها به ندرت در کودکان زیر ۵ سال دیده می‌شوند به دلیل اینکه در کودکان زیر ۵ سال تولید سبوم کم است.

مقدار دمودکسی فولیکولاروم و برویسی در زنان بیشتر از مردان است اگرچه هنوز دلیل اصلی آن مشخص نیست.

رویکرد فیلوگرافی

نشریه‌ای جدید از جانب گروه پالوپولی (palopoli) رویکرد فیلوژوگرافی را تشریح می‌کند، به این منظور آن‌ها از ۷۰ نفر نمونه گرفتند، تقریبا همه این افراد در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کردند، این افراد دارای اجداد متفاوت و گوناگونی بودند. آن‌ها را به چهار دسته طبقه بندی کردند به این ترتیب :

 آفریقایی، آسیایی، اروپایی و آمریکای لاتین (که شامل آمریکای جنوبی نیز می‌شد) .

 میتوکندری DNA، از ۲۳۲ نمونه از انگل دمودکسی فولیکولارم استخراج شد و ۲۴۱ توالی DNA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. آن‌ها در میان نمونه‌های انگل تنوع ژنتیکی بالایی پیدا کردند که حاکی از استعمار بسیار قدیمی و باستانی بشر است و نشان دهنده ی عدم محدودیت و تنگنای جمعیت در گذشته‌ی نه چندان دور است.

این محدودیت درحالی است که جمعیت‌های کوچک در هنگام مهاجرت به مکان‌های دور دست از بین رفته‌اند. بر اساس این نمونه برداری چهار خط و گروه کاملاً مجزا که به عنوان‌های کلادهای A ، B ، C و D شناخته شدند به وجود آمدند.

بیشتر بخوانید: بررسی دلایل ایجاد چین و چروک پوست و معرفی ماساژ ضد چین و چروک

فیلوژوگرافی فولیکول

 بخش اعظم تغییرات مولکولی بازتاب کننده، اجداد میزبان انگل بود.

افرادی که نژاد اروپایی داشتند میزبان انگل‌هایی بودند که تقریبا می‌شود گفت به طور کامل متعلق به کلاد D بودند، این در حالی است که در کلادهای a و b  انگل‌هایی بودند که دارای میزبانی مشترک از نژاد آسیایی، آفریقایی و آمریکای لاتین بودند.

 به طور کلی ۲۷ درصد تنوع در میتوکندری DNA مربوط به منشا جغرافیایی و تاریخی (محل زندگی) میزبان بود که یک یافته بسیار مهم است.

نکته قابل توجه این است که میتوکندری DNA از ۷ میزبان اصیل آفریقایی به طور ویژه با چهار کلاد یاد شده، متفاوت بود. در حالی که هیچ انگلی از مردم نژاد آسیایی از کلاد C نبود و هیچکدام از افراد از تبار اروپایی در کلادهای B و C نبودند. این الگوها از نظریه فعلی در مورد ایده‌ی موج مهاجرت به خارج از آفریقا پیش از تاریخ بشر حمایت می‌کنند، به همراه گروهی از اجداد ما که به زیر مجموعه‌های این انگل‌ها و برخی از کلادها که گم شده‌اند، مبتلا بودند.

داروی مناسب برای انگل دمودکس مایت

نمونه‌هایی از افراد آمریکای لاتین دارای نژاد انگلی متفاوت از چهار کلاد یاد شده‌ی مجزا بودند که احتمالاً بازتاب ورود اقوامی از آفریقا، به هنگام تجارت برده‌ها و همچنین مهاجرانی از اروپا و شمال آمریکا است .

نمونه‌هایی از افراد آمریکای لاتین دارای نژاد انگلی متفاوت از چهار کلاد یادشده‌ی مجزا بودند که احتمالاً بازتاب ورود اقوامی از آفریقا، به هنگام تجارت برده‌ها و همچنین مهاجرانی از اروپا و شمال آمریکا است.

جمعیت فولیکول‌های انگلی پایدار و ثابت می‌ماند

 نتایج حاصل از شخصی که طی یک دوره سه ساله چندین بار نمونه برداری شده است حاکی از آن است که خطوط و آثار انگل‌ها بر روی یک فرد با گذشت زمان بدون تغییر پایدار می‌ماند این نتیجه‌گیری با شواهدی تایید شد. شواهد نشان می‌دهد جمعیت انگل‌ها حتی پس از سالیان دراز انتقال افراد به ایالات‌متحده همچنان مشابه منطقه اصلی میزبان باقی مانده است.

 و در آخر آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار هنوز علیرغم تماس نزدیک با کسانی که از تبار اروپایی (که فاقد انگل از کلاد A هستند) نسل‌های زیادی از کلاس A (احتمالاً اجداد آفریقایی تبار) انگل‌های کلاد A (احتمالاً از اجداد آفریقایی) بودند. انگل‌های هم خانواده در کلادهای مشابه طبقه‌بندی شده بودند و  هاپلوتیپ‌ها را نشان می‌دادند و باعث شدند که محققان به این نتیجه برسند که انتقال فولیکول‌ها نیاز به تماس بسیار نزدیک بین میزبانان بستگی دارد و با توجه به موقعیت فولیکول‌ها در مو این مطلب تعجب آور نیست.

آن‌ها همچنین پیشنهاد کردند که ثبات ساختار جمعیت انگل، در طول نسل ممکن است به دلیل تنوع در مشخصات خاص فولیکول‌های مو باشد که کلادهای مختلف انگل ممکن است با آن‌ها (مانند مورفولوژی فولیکول، هیدراتاسیون پوست، تراکم مو و تولید چربی) با سرعت انتقال کمتر سازگار شوند.

منابع:

healthline

medicalnewstoday

biomedcentral

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *